شاهزاده کوچولو و غمگینترین فعل: «نشد»:
در روانشناسی به این «تفکر خلافواقع» میگویند؛ ذهن ما «نشد» را بزرگتر از «شد» قاب میگیرد چون مغز سناریوی ممکنِ رخنداده را بارها شبیهسازی میکند و دوپامین همانجا آزاد میشود که انتظار با واقعیت فاصله میگیرد. برندههای مدال المپیک شادتر از برنزیها نیستند؛ نقرهایها چون «نشد» طلا را مرور میکنند. پس «نشد» فقط یک فعل نیست، نقصِ محاسبهگر خوشبینی مغز است. آیا «نشد» واقعاً غم است یا بهای تخیل؟
راهکار:
اگر «نشد» را بهجای پایان، یک دوراهی ببینیم، غمگینترین فعل به تنها فعل امیدوارکننده تبدیل میشود؛ چون «نشد» یعنی هنوز «شدن» ممکن است.