چرا امروزیان نان و نمک نمیشناسند؟:
در ایران باستان، نان و نمک خوردن با هم یک «قرارداد نانوشته» بود؛ حتی دشمن اگر از سفره میزبان نان میخورد، جانش امان بود. ترکِ این رسم را «نمکبهحرام» مینامیدند. امروزه روانشناسی تکاملی همین را «دگرخواهی متقابل» مینامد؛ انسانها فقط وقتی همکاری میکنند که مطمئن باشند نانشان بیجواب نمیماند. پس شعر عمو فقط از بیوفایی نمیگوید؛ از فروپاشی یک سازوکار تکاملی میگوید. اگر وفا به نان و نمک وابسته است، تکلیف کسی که نان ندارد چیست؟
راهکار:
این بیت را بهجای نقد نسل امروز، نقد تعریف سنتی وفا بگیر: وفا در گذشته آیین بود، در دنیای امروز قرارداد. اگر کسی بیاصل است، شاید به این دلیل است که نظام اجتماعی او را به رابطههای موقت عادت داده است. پس بهجای حسرت «نان و نمک»، بپرس چه چیز میتواند به رابطهها دوباره قداست بدهد.