شعر عاشقانه مولانا؛ یک موی تو را با دو عالم عوض نمیکنم:
در عصبشناسی، دوری از معشوق همان شبکههای دوپامین را فعال میکند که ترک اعتیاد فعال میکند؛ یعنی «زخم عشق» فقط استعاره نیست. مولانا این را قرنها پیش فهمیده بود: التیامندادنِ درد، نه بیخبری، بلکه نوعی مقاومت در برابر ازدستدادن حضور معشوق است. در ادبیات عرفانی، درد، قیمت حضور است. آیا این زخم را باید نگه داشت؟
راهکار:
این بیت را نه بهعنوان وابستگی، بلکه بهعنوان زبان عاشقانهای بخوان که «درد» را نشانهٔ زندهبودن عشق میداند؛ مرهم نخواستن یعنی نخواستنِ فراموشی. اگر عاشقی، رنجت را بیهوده نمیبینی؛ همان رنج، تو را به عمق رابطهات وصل میکند.