شعر کوتاه عاشقانه: یک جام با تو خوردن:
نوروساینس میگوید: عشق شدید همان مسیر دوپامین را فعال میکند که کوکائین و الکل. «مستی» در این مصرع نه استعاره، بلکه دقیقاً توصیف شیمیایی همان «سرخوشی اعتیادآور» است. مطالعات نشان داده مغز عاشقان در مرحلهٔ شور اولیه، همان الگوی فعالیت معتادان به مواد را دارد. حالا سوال: آیا این نوع مستی برای رابطهای پایدار کافیست یا حتماً باید بعد از آن «بیداری» بیاید؟
راهکار:
این توصیف شاعرانه از عشق، شبیه به حالتی است که در نوروساینس «عشق پرشور» نام دارد: دوپامین و اکسیتوسین طوفانی به راه میاندازند. شاید اگر بخواهی عمق بیشتری ببخشی، اضافهکردن یک بیت دربارهٔ «بیداری پس از مستی» یا «پایان ناپذیری این حس» جذابترش کند.