شعری از دلتنگی برای روحی که ترکمان کرد:
آیا میدانستی در فیزیک کوانتوم، مفهوم «ناظر» باعث میشود ذرات تا زمانی که مشاهده نشوند، در حالت احتمالی باقی بمانند؟ این دقیقاً شبیه به روح در شعر توست: جانی که تا ترک نکند، معلوم نیست کجاست. جالبه که مصریان باستان روح را به دو بخش «کا» و «با» تقسیم میکردند؛ «با» بعد از مرگ بدن را ترک میکرد و به آسمان میرفت. آیا واقعاً جایی برای رفتن وجود دارد؟
راهکار:
اگر این بیت حس دلتنگی برای کسی را بیان میکند، میتوانی آن را با یک خاطره کوتاه از آن شخص تکمیل کنی تا ارتباط عمیقتری با مخاطب برقرار شود.