غبار و مه: تفسیر بیت وحشی بافقی:
آیا میدانستید غبار کیهانی (گرد و غبار بینستارهای) همان مادهای است که ستارهها از آن متولد میشوند؟ در این بیت، شاعر خود را به غباری تشبیه میکند که در مسیر معشوق (ماه) پراکنده شود. 'مه' در شعر کلاسیک اغلب به معنای ماه است. اینجا غبار نماد فروتنی مطلق در برابر جمال محبوب است. سوال: آیا 'غبار شدن' میتواند نوعی رهایی از خودخواهی باشد؟
راهکار:
در شعر فارسی، 'غبار' نماد ناچیزی و 'مه' نماد کمال (معشوق) است. شاعر میخواهد حتی ناچیزترین وجودش در مسیر محبوب پراکنده شود تا شاید نگاهی به آن بیفتد. این عین خاکساری عاشقانه است.