دوستان واقعی؛ آنان که در تاریکی میمانند:
در روانشناسی اجتماعی، مفهوم 'دوستان عادلانهی آب و هوا' وجود دارد: افرادی که فقط در شرایط خوب کنارتاناند. تحقیقات نشان میدهد شبکههای اجتماعی واقعی ما در بحرانها تا ۷۰٪ کوچکتر میشوند و این فرآیند طبیعی غربالگری روابط است. آیا این غربالگری خودکار، ما را به سمت انزوای انتخابی سوق میدهد؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهای دیگر نگاه کرد: گاهی افراد به دلایل خودشان (مثل ترس، ناتوانی یا حتی محافظت از شما) در 'تاریکی' کنارتان نیستند، اما این لزوماً به معنای نبودِ ظرفیت برای 'طلوع' مشترک نیست. شاید ارزش داشته باشد معیارِ حضور را از 'مکان فیزیکی در تاریکی' به 'حمایت عاطفی پایدار' تغییر دهیم.