کوهیم و تماشاگر رقصیدن رود؛ داستان تابآوری:
در زمینشناسی، رودها اغلب از «خط گسل» یا همان ترکهای پوستهی زمین رد میشوند و با گذشت زمان، درهای عمیق میتراشند؛ یعنی زخمِ کوه، بسترِ زندگی میشود. در روانشناسی هم «رشد پس از سانحه» نشان میدهد که بخشی از آدمها بعد از درد، ارزشها و معناهای تازهای میسازند. پس این ترکها فقط نشانهی شکست نیستند؛ نقشهی راهِ رودند. حالا سؤال این است: اگر رود از دلِ ترکِ تو میگذرد، به کدام سمت میرقصد؟
راهکار:
برای این متن کوتاه، یک قاب تازه: کوه فقط تماشاگر رود نیست؛ دره را خودِ رود در دلِ کوه تراشیده. ترک خوردن در ادبیات، نه پایان، که آغازِ مسیرِ جریان است. اگر میخواهی این تصویر را ادامه بدهی، میتوانی بنویسی که رود از شکاف کوه میگذرد و صدایش همان زخمهاست.