فرق اجتماعی بودن و اشتراکی بودن در چیست؟:
در روانشناسی فرگشتی، اجتماعی بودن یک سازوکار بقاست؛ مغز ما برای تعلق به جمع دوپامین ترشح میکند. اما اشتراکی بودن یعنی تقسیم منابع با دیگری، و اینجاست که «مشکل رایگانسواری» ظاهر میشود: همکاری در گروههای بزرگ بدون نظارت فرو میپاشد. به همین دلیل انسانها اجتماعیاند ولی خسیس؛ اشتراک، آزمون واقعی نوعدوستی است. آیا ما واقعاً اشتراکی هستیم؟
راهکار:
اجتماعی بودن یعنی با آدمها راحت بودن؛ اشتراکی بودن یعنی مرزهایت را با کسی شریک شدن. یکی در مهمانی دیده میشود، دیگری در روزهای سخت.