روح الف در دل غمی بیپایان؛ نماد تنهایی یا ایستادگی؟:
الف تنها حرف الفباست که نه نقطه دارد نه انحنا؛ در حساب ابجد = ۱، یعنی عدد وحدت. در عرفان، الف نماد ذات بیچون است چون به حرف بعدی نمیچسبد و از همه جدا میایستد. در خط فارسی، الف هم صامت است هم نشانهی کشش؛ یعنی هم «بودن» است، هم «فریاد ادامه». غمِ بیپایان در برابر آن فقط سایهای است که دور این خطِ راست میچرخد. آیا این الف در دلِ غم، «تنهایی» را فریاد میزند یا «اتحاد با اصل» را؟
راهکار:
این جمله را میتوان برعکس هم خواند: الف با قامتِ راستش در دلِ غمی بیپایان، نه تصویر شکست، بلکه تصویر ایستادگی است؛ یعنی اندوه تمام شده و هنوز چیزی در تو راست ایستاده. این کوتاهی خودش یک شعر است؛ فقط بگذار همان یک حرف، بارِ هزار کلمه را بکشد.