پارادوکس رسیدن به آخر و پایان دوباره:
در فیزیک، قانون دوم ترمودینامیک میگوید آنتروپی جهان پیوسته افزایش مییابد تا به «مرگ حرارتی» برسد؛ پایانی کاملاً یکنواخت. اما جالب اینجاست که در نظریهٔ ریسمان، خود این پایان میتواند آغازی برای یک جهان دیگر باشد – مثل یک چرخهٔ بیپایان. این جمله هم همین پارادوکس را میرساند: «آخر» که میرسی، خودش به پایان میرسد. کاربران، تا حالا پایانی را تجربه کردهاید که دقیقاً همان لحظه تبدیل به شروع شود؟
راهکار:
این جمله را میتوان به هر پایانی در زندگی تعمیم داد. مثلاً پایان یک رابطه یا شغل – چه چیز تازهای از آن متولد شد؟ یک دفترچه بردارید و آخرین «آخر» زندگیتان را بنویسید و ببینید چه دریچهای باز کرده است.