حکمت نرسیدن؛ چرا بعضی مسیرهای نرفته معجزه‌اند؟:
حافظه انسان گذشته را عیناً ضبط نمی‌کند؛ هر بار آن را بازنویسی می‌کند. وقتی از فاصله‌ای امن به نرسیدن‌ها نگاه می‌کنی، آمیگدال تهدید را خاموش و قشر پیش‌پیشانی روایت را معنادار می‌کند. نتیجه؟ مغز برای بقای روانی، شکست را به «معجزه» تبدیل می‌کند. این خطای شناختی نیست؛ سازوکار التیام است.
راهکار:
در روان‌شناسی به این فرایند «بازنگری مثبت» می‌گویند؛ مغز برای کاهش تلخی تجربه‌های نرسیده، روایت آن‌ها را به نفع معنای امروز تو بازنویسی می‌کند. پس این جمله بیش از آنکه درباره تقدیر باشد، درباره تغییر روایت ذهن است.