معبد عشق از دست رفته

مزار سرد من؛ معبد دنج دلتنگی‌هایت:

در روان‌شناسی سوگ، مغز بعد از فقدان دچار «ایده‌آل‌سازی گذشته» می‌شود؛ خاطرات منفی فیلتر و چهره‌ی ازدست‌رفته تقدیس می‌شود. به همین دلیل است که مزار یا عکس، کارکرد معبد پیدا می‌کند. این شعر ناخواسته پدیده‌ی «سوگ خودشیفته‌وار» را نشان می‌دهد: عزادار نه فقط برای عشق، بلکه برای لذت دردِ خویش به زیارت می‌آید. آیا این عشق است یا بازمانده‌ای که نمی‌خواهد رها کند؟

راهکار:

اینجا مرگ نه پایان، بلکه آغاز یک آیین خصوصی است؛ عشق بعد از فقدان از یک رابطه به یک زیارت تبدیل می‌شود و معشوقِ رفته را به اسطوره‌ای غیرقابل‌جایگزین بدل می‌کند.