ما نشدن عشاق

نفرین به کسی که ما را از هم جدا کرد:

این مصرع کهن‌الگوی «قاتل عشق بیرونی» رو به شکل شاعرانه‌ای زنده می‌کنه. جالبه که روان‌شناسان به این پدیده «سوگیری عامل» می‌گن: ذهن انسان برای کاهش ناهماهنگی شناختی، شکست رو به یک دشمن بیرونی نسبت میده. تحقیق نشون داده زوج‌هایی که شکست رو به «دخالت دیگران» نسبت می‌دن، در رابطه بعدی هم الگوی مشابهی دارن. سوال اینجاست: آیا واقعاً یک نفر می‌تونه جلوی «ما شدن» دو نفر رو بگیره، یا خودِ آن «ما» هنوز ساخته نشده بود؟

راهکار:

این بیت یک «خطای اسناد بیرونی» رو به تصویر میکشه: احساس درد رو به یک عامل بیرونی نسبت میدیم. اما گاهی خود ما ناخودآگاه با ترس از صمیمیت یا انتخاب‌های ناآگاهانه جلوی «ما شدن» رو گرفتیم. شاید سوال واقعی اینه: «چه چیز درون من خواست من و تو ما نشویم؟»