لذت از لحظه

زندگی در جریان است؛ زیبایی در حرکت:

در علوم اعصاب، پیش‌بینی‌پذیری بیش از حد، ترشح دوپامین را به شدت کاهش می‌دهد؛ به همین دلیل «جریانِ» زندگی، نه ثباتش، سیستم پاداش مغز را فعال نگه می‌دارد. مغز از «ناتمامی» لذت می‌برد؛ اثر زیگارنیک می‌گوید ذهن چیزهای در جریان را تا ۹۰٪ بهتر از تمام‌شده‌ها به خاطر می‌سپارد. پس حس زیبایی از جریان، شاید یک ترفند عصبی برای بقا باشد.

راهکار:

زیباییِ جریان در این است که هیچ چیز ثابت نمی‌ماند؛ حتی لحظه‌های سخت هم جاری‌اند و عبور می‌کنند.