لیوان خالی از چای

لیوان خالی از چای؛ شعر تنهایی و پارادوکس انتظار:

در آیین چای ذن، خالی کردن لیوان شرط پر شدن است؛ اما تکرار نوشیدن لیوان خالی، پارادوکس سوگ است: مغز حرکتِ مناسک را پاداش می‌دهد، حتی وقتی نتیجه صفر است. دوپامین از پیش‌بینی می‌آید، نه از چای. آیا این تکرار، تسلیم است یا تمرینِ فقدان؟

راهکار:

این تصویر، آیینِ سوگ را نشان می‌دهد: ذهن به‌جای چای، تکرار و انتظار را می‌نوشد. اگر بخواهی عمیق‌ترش کنی، بنویس لیوان هر بار سنگین‌تر می‌شد؛ انگار چای نه در لیوان، که در گلوی او تمام می‌شد.