دلتنگی برای لبخند یار؛ عاشقانهای بیهمتا:
در علوم اعصاب، دیدن لبخندِ فردِ موردعلاقه همان مسیر پاداشی مغز را فعال میکند که در اعتیاد نقش دارد؛ دوپامین ترشح میشود. تأکید بر «بیهمتا بودن» هم خطای شناختی کمیابی است: مغز به نایابی واکنش شدیدتری نشان میدهد تا به خودِ شخص. در عشق عذری نیز معشوق هرگز در دسترس نبود تا تصویر ذهنی فرو نریزد. آیا عاشقِ اویید یا تصویری که ساختهاید؟
راهکار:
در روانشناسی به این حالت «یگانهانگاری معشوق» میگویند؛ ذهن برای حفظ هیجانِ دلتنگی، معشوق را از هر مقایسهای خارج میکند تا تجربهی عاطفی بیرقیب بماند. این یعنی عشق شما به تصویری از او گره خورده که فقط در غیابش کامل میماند.