لحظهای که اشک و غرور در جنگاند:
جالب است بدانید که پلک نزدن در لحظات احساسی، یک واکنش تکاملی است: در حیوانات، خیره شدن بدون پلک نشانه تهدید یا آمادهباش است. مغز ما وقتی غم و غرور همزمان فعال میشوند، بین «جنگ» و «گریز» گیر میکند و پلک را قفل میکند تا مبادا یک قطره اشک، موقعیت اجتماعی را لو بدهد. این مکانیسم باستانی هنوز در شبکههای اجتماعی مدرن هم کار میکند. آیا تا به حال شده بعد از این لحظه، در خلوت ناگهان سیل اشک راه بیفتد؟
راهکار:
این لحظهای است که روانشناسان به آن «انجماد عاطفی» میگویند: مغز برای حفظ کنترل، رفلکس پلک زدن را مهار میکند. اگر این حس تکرار میشود، شاید وقت آن رسیده که غرور را نه دشمن، که سپری موقت ببینی؛ گاهی اشک ریختن در خلوت، قویترین نوع آزادی است.