خاطرهی «دوستت دارم» که هیچوقت فراموش نمیشود:
خاطراتی که با هیجان عاطفی همراهاند، به لطف ترشح آدرنالین و کورتیزول، مستقیم در آمیگدال مهر میشوند؛ به همین دلیل لحظهی شنیدن «دوستت دارم» از خیلی از خاطرات روزمره واضحتر در ذهن میماند. اما نکتهی عجیب این است که هر بار این خاطره را مرور میکنی، مغز آن را بازنویسی میکند؛ یعنی همان لحظهی مقدس، هر بار کمی جعلیتر یا حتی درخشانتر میشود. آیا این بارِ آخر، آن خاطره را تغییر دادهاید؟
راهکار:
شاید آن لحظه فقط یک خاطره نباشد؛ یک نقطهی مرجع باشد که ظرفیت تو را برای عشق ورزیدن نشان میدهد.