لبخند و سکوت؛ دو روی یک سکهٔ تهدید:
در روانشناسی تکاملی، سکوت ناگهانی در یک تعامل اجتماعی اغلب به‌عنوان علامت خطر تفسیر می‌شود – چون در اجداد ما، قطع ناگهانی صدا یعنی شکارچی نزدیک است. لبخند هم اگر با چشم‌های بدون چروک همراه باشد (لبخند ساختگی)، مغز مخاطب آن را به‌عنوان تهدید پنهان رمزگشایی می‌کند. ترکیب این دو، یک «تهدید دوگانه» می‌سازد که ضریب نفوذش از هر کلمه‌ای بیشتر است. آیا تا به حال در یک مکالمه سکوت کرده‌ای و طرف مقابل ناگهان عقب‌نشینی کرده؟
راهکار:
این جمله انگار از دل نظریهٔ «ناهماهنگی شناختی» بیرون آمده: وقتی رفتار (لبخند) با پیام واقعی (تهدید) تضاد دارد، مغز مخاطب دچار سردرگمی می‌شود. اگر می‌خواهی این تضاد را در یک موقعیت واقعی به کار بگیری، مثلاً در مذاکره یا بحث، می‌توانی لبخند را با یک مکث طولانی و نگاه مستقیم همراه کنی تا وزن تهدید بیشتر شود.