لبخند به پایان

پایان نزدیک است و لبخند می‌زنی: راز پذیرش مرگ خودخواسته:

توهم «پایان تاریخ» می‌گوید انسان‌ها تصور می‌کنند به نقطهٔ ثبات شخصیتی رسیده‌اند و دیگر تغییر نمی‌کنند. اما جالب اینجاست که در آستانهٔ هر پایان بزرگی، ذهن پیش‌بینی می‌کند «همین‌جا تمام می‌شود» در حالی که تنها یک گذار است. شاید لبخند تو نه از پذیرش مرگ، که از درک ناگهانی این واقعیت باشد که «پایان» همیشه یک آغاز را در شکم خود حمل می‌کند.

راهکار:

پایان، اگر از فاصلهٔ نزدیک دیده شود، شبیه یک ساحل باریک است نه یک پرتگاه. در نوروسایکولوژی، مغز در مواجهه با «پایان قطعی» اغلب یک سپر محافظ به نام انکار می‌سازد؛ اما تو با لبخند، این سپر را به پرده‌ای نازک تبدیل کرده‌ای که می‌شود پشتش چیزی تازه دید. شاید پایان شخصی، تنها کلمهٔ رمز عبور از فصلی به فصل دیگر باشد.