لبخند در دنیای دیگر؛ آرزوی رهایی از غم:
تحقیقات نشان میدهد هنگام گریهی احساسی، بدن «پرولاکتین» و «اکسیتوسین» ترشح میکند تا آرام شوی؛ اما جالبتر این است که لبخند مصنوعی هم همان مسیر عصبی لبخند واقعی را فعال میکند و سطح «کورتیزول» را پایین میآورد. پس مغز فرق لبخند واقعی و ساختگی را نمیفهمد و دنیایِ بیاشک میتواند از همین عضلههای صورت شروع شود.
راهکار:
این جمله را میشود نقشهی راه خواند: دنیای دیگر قرار نیست جای دوری باشد؛ نسخهی سبکتری از همین دنیاست که در آن غم را میپذیری اما خودت را با گریه تعریف نمیکنی. لبخند زدن، حتی بیرمق، همان درِ آن دنیاست.