لب پرتگاه

وقتی لب پرتگاهی، دستت رو محکم بگیر:

دانشمندان می‌گویند وقتی انسان در لبه‌ی فضاهای مرتفع می‌ایستد، بخشی از مغز به نام «amygdala» فعال‌تر از همیشه کار می‌کند و تعادل را با ترس از سقوط سنجاق می‌زند. اما جالب اینجاست که گرفتن دست یک نفر دیگر، همان منطقه را آرام می‌کند و حس امنیت کاذب را به واقعیت نزدیک می‌کند. به‌عبارتی، «محکم گرفتن دست» یک میان‌بر عصبی برای غلبه بر ترس است. سوال: آیا تا حالا کسی را با همین یک جمله از لبه‌ی پرتگاه نجات داده‌ای؟

راهکار:

شاید این جمله دعوت به اعتماد در لحظه‌های آسیب‌پذیر باشد. اگر کسی از تو خواست دستش را محکم بگیری، یعنی به تو اجازه ورود به حریم ترس‌هایش را داده. گاهی محکم‌تر گرفتن دست، یعنی به او بفهمانی که ترسیدن هم اشکالی ندارد.

من لب پرتگاهم، بیا بگیر دستمو:

تغییر غرق در گناه؛ اعتراف شیطانِ لب پرتگاه:

در روان‌شناسی به این پدیده «سایه» یونگ می‌گویند: وقتی خودت را «گناهکار» صدا می‌زنی، ناخودآگاهت برای حفظ هویت، همان رفتار گناه‌آلود را تکرار می‌کند. درست برعکس، کسی که بعد از خطا می‌گوید «من کار بدی کردم» نه «من آدم بدی هستم»، قدرت تغییرش شگفت‌انگیزتر است. انگار زبان، دروازه‌ی آزادی است. آیا تو برچسب را انتخاب کرده‌ای یا راه را؟

راهکار:

ادامه این شعر رو از زاویه فردای همان‌شیطان بنویس؛ جای‌ایستادن لب پرتگاه، لحظه‌ی برگشتن یا فروپاشی رو نشون بده. همین چرخش می‌تونه اعترافِ شخصی رو به یک سؤال تماشایی برای مخاطب تبدیل کنه.