لاتی و ادب

لاتی واقعی: ۹۹ درصد ادب و یک درصد اقتدار:

در نظریه «منشور خیابان» جامعه‌شناس شهری، الایجا اندرسون، احترام خیابانی نه با فحاشی تصادفی، که با زبان بدن کنترل‌شده و رعایت سلسله‌مراتب درون‌گروهی به‌دست می‌آید. بی‌ادبیِ بی‌دلیل دقیقاً نشانهٔ نوچه‌هاست، نه سرشاخه‌ها. در واقع پرخاشگری پرفشار و لفظی، کورتیزول را بالا می‌برد و فرد را غیرقابل‌پیش‌بینی نشان می‌دهد؛ در حالی که خونسردی مؤدبانه قدرت را القا می‌کند.

راهکار:

در روانشناسی خرده‌فرهنگ‌ها، پرخاشگری بی‌هدف نشانه‌ی نیاز به تأیید است، در حالی که لات واقعی با تسلط و ادب، جایگاهش را تثبیت می‌کند. نفوذ کلام مؤدب از فحاشی عصبی همیشه بیشتر است.