لاتی ۱۰۰ قدم؛ ۹۹ قدمش ادب و یک قدم لاتی:
در فرهنگ فتوت و عیاری، «جوانمرد» کسی بود که زور را در بند اخلاق نگه میداشت؛ فتوتنامهها حتی آداب غذا خوردن و راه رفتن را شرط میدانستند. لاتی اصیل هم پارادوکس قدرت و ادب بود: ۹۹ قدمش مهار نفس، و آن ۱ قدم، بیادبیِ حسابشده برای حفظ مرز. این همان «علامتدهی پرهزینه» است؛ ادب هزینهبر است و همان ۱ قدم را معتبر میکند. کدام سختتر است: ۹۹ قدم ادب یا یک قدم لاتی؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس جالب میسازد: ۹۹ قدم ادب، آن یک قدم لاتی را از تخریب به مرزبندی تبدیل میکند. لاتی واقعی نه داد میزند نه بیادب است؛ فقط جایی که لازم است، مرز را طوری میچیند که کسی جرات عبور از خط را نداشته باشد.