لانگوئیشینگ

زندگی نزیسته؛ چرا زنده‌ایم ولی نه آن‌طور که باید؟:

روان‌شناسان به این وضعیت «لانگوئیشینگ» می‌گویند؛ نه افسردگی بالینی، بلکه غیابِ معنای شخصی. پژوهش‌ها نشان می‌دهند نبودِ هدف، فعالیت قشر پیش‌پیشانی را کاهش می‌دهد و فرد در حالت خلبان خودکار روزها را می‌گذراند. مغز بین «زنده بودن» و «احساس زنده بودن» تفاوت می‌گذارد؛ اولی فقط ضربان است، دومی ترشح دوپامینِ معنامحور. حالا سؤال: کدام عضو مسئولِ «باید» در این جمله است؟

راهکار:

این جمله را می‌شود از لنز «حالت بقا» خواند؛ گاهی بدن زنده است اما ذهن در صفِ تجربه نکردن مانده. شاید این زنده بودنِ ناقص، خودش اعتراضی خاموش به زندگی‌ای است که هنوز شروعش نکرده‌ای؛ نه پایان راه.