متن تیکه دار: اگه مارو ندیدی لیاقتت نبود:
مغز، طرد اجتماعی را تقریباً مثل درد فیزیکی پردازش می‌کند؛ قشر کمربندی قدامی و اینسولا در هر دو فعال می‌شوند. جمله‌هایی مثل «لیاقتت نبود» از همین شکاف استفاده می‌کنند: دیده‌نشدن را به نداشتن لیاقت گره می‌زنند تا یک طعنهٔ کوتاه، اثر دردناک‌تری پیدا کند. در فرهنگ ما «زیارت قبول» نشانهٔ پذیرش در جمع است؛ اما اینجا وارونه شده و به ابزار حذف تبدیل شده است.
راهکار:
پشت این جمله یک مکانیزم طردِ بازی‌گونه است: «دیده‌شدن» را معیار لیاقت می‌کند تا از دل یک شوخی، هم فاصله بسازد هم توجه بگیرد. اگر مخاطب واقعی در ذهن است، همین بازی را می‌توان با یک اشارهٔ محبت‌آمیز به «دیدن» واقعی و نه لیاقت، به صمیمیت برگرداند.