چرا بعضی آدمها لیاقت خوبی ندارند؟:
آیا میدانستی مغز انسان وقتی با یک محبت بیدلیل مواجه میشود، اغلب دچار «ناهماهنگی شناختی» میشود؟ یعنی آنقدر باور به خودخواهی جهان راحتتر است که خوبی را تهدید تلقی میکند، نه هدیه. این پدیده در روانشناسی «اثر ناسپاسی خودکار» نام دارد و دلیل بیلیاقتی بعضیها ریشه در مکانیسم بقا دارد. بهنظرتان اگر همین مکانیسم را بشناسیم، باز هم از خوبیکردن دست میکشیم؟
راهکار:
این جمله به حس تلخ ناسپاسی اشاره دارد. اما گاهی خوبی کردن به آدمها، ارزشش در خود عمل است نه در واکنش آنها. شاید بهتر باشد به جای قضاوت درباره «لیاقت»، روی مرزهای خودت کار کنی: تا کجا و برای چه کسی خوبی میکنی؟