وقتی نوازش موهایت مساوی با سوایپ به عکس بعدی است:
خطای 'Capture' در تعامل انسان و کامپیوتر: وقتی یک عمل عادتی (مثل سوایپ کردن) یک عمل ظریف ارادی (مثل نوازش مجازی) را میرباید. مغز ما در گانگلیونهای پایهای الگوهای حرکتی را چنان اتوماتیک کرده که قشر پیشپیشانی فرصت مهار آن را ندارد. نتیجه؟ یک نوازش دیجیتال میتواند به قیمت از دست دادن تصویر معشوق و پرت شدن به عکس بعدی تمام شود. تراژدی میکرو-ثانیهای صمیمیت لمسی. چند بار برایتان پیش آمده که جای لمس یک خاطره، به یک غریبه برخورد کنید؟
راهکار:
شاید این ترس، استعارهای از عشق مدرن باشد: در صفحهای که دائماً با یک سوایپ به عکس قبلی یا بعدی میرویم، ورود به عمق یک رابطه به اندازهی یک لمس اشتباه شکننده است. گویی الگوریتم رابط کاربری، صمیمیت ما را به یک لیست قابل پیمایش تقلیل داده. نکته اینجاست که دیگر 'نوازش موها' بدون میانجیگری رابط لمسی ممکن نیست. این ترس، اعترافی به همان بحران است.