لعنت به رد چکمه

نوحه حسن و فضه؛ لعنت به رد چکمه چهل نفر:

تکرار واژه «لعنت» در نوحه‌ها مانند یک مانترای جمعی عمل می‌کند: ضرب‌آهنگ منظم، آمیگدال را فعال و همبستگی گروهی را تقویت می‌کند. مغز واژه‌های نفرین‌آمیز را حدود سه برابر سریع‌تر از واژه‌های خنثی به حافظه‌ی بلندمدت می‌سپارد؛ برای همین بندهای لعن‌دار از تلخ‌ترین تصویرها ماندگارتر می‌شوند.

راهکار:

این نوحه با تکرار واژه «لعنت»، خشم جمعی را به یک ضرب‌آهنگ آیینی تبدیل کرده است؛ گویی هر بند، پتکی است بر میخِ درِ حافظه‌ی جمعی.