قطاری که نمی‌ایستد

عمر تلف شده: انتظار قطاری که هرگز نایستاد:

در روانشناسی، انتظار برای اتفاقی که هرگز رخ نمی‌دهد، «زمان از دست رفته» را دو برابر دردناک می‌کند. مغز ما انتظار را هزینه می‌پندارد و وقتی نتیجه نرسد، مدارهای عصبی درد فیزیکی فعال می‌شوند. یعنی دلشکستگی قطار نیامده، واقعاً درد دارد. اگر می‌دانستید قطار نمی‌ایستد، باز هم در ایستگاه می‌ماندید؟

راهکار:

شاید آن قطار نایستاد، اما تو در ایستگاه به آسمان نگاه کردی، شاید باران را دیدی، با خودت حرف زدی. زندگی از همین لحظات حاشیه‌ای ساخته می‌شود، نه فقط از مقصد. تو باختی ندادی، تماشا کردی.