کتابخانه متروکه

کتابخانه متروکه قلب و آخرین کتابی که خواندم:

مطالعات علوم اعصاب نشان می‌دهد مغز هنگام خواندن رمان، همان نورون‌هایی را فعال می‌کند که در تجربهٔ واقعی فعال می‌شوند؛ به همین دلیل پایان یک کتاب خوب، از نظر عصبی، شبیه سوگ است. حافظهٔ رویدادی هم بازنویسی‌شونده است: هر بار «آخرین کتاب» را به یاد می‌آوری، آن خاطره تغییر می‌کند. پس کتابخانهٔ متروکه، نه قلبت، که نسخه‌های متوالیِ خودت را در خودش جا داده است. آیا بازگشاییِ این کتابخانه به خواندنی تازه نیاز دارد؟

راهکار:

این تصویر را میتوان از زاویهای دیگر دید: کتابخانهٔ قلب نه متروکه، که در انتظار جلد تازهای است؛ هر خاطرهای که گمان میکنی پایانیافته، می‌تواند پیش‌درآمدی برای کتابِ بعدیِ زندگی‌ات باشد.