کتابخانه فرار از واقعیت

تو امن بودی و دنج؛ پناهگاهی روی کوه‌ها:

مغز انسان مکان‌های امن را دقیقاً مثل حضور یک فرد قابل اعتماد پردازش می‌کند – هر دو یک مسیر عصبی را فعال می‌کنند. به همین دلیل کتابخانه‌ای که بوی کاغذ می‌دهد می‌تواند مثل آغوش مادر آرامش‌بخش باشد. سوال: آیا تا به حال شده یک مکان خنثی برایتان تبدیل به «پناهگاه» شود فقط به خاطر خاطره‌ای از یک نفر؟

راهکار:

این متن را می‌توان به‌عنوان یک تعریف عاشقانه از کسی که برایت «مکان امن» است بازنویسی کرد: «تو برای من همان پناهگاهی هستی که کوه‌ها وعده می‌دهند، اما هیچ‌وقت نمی‌دهند.»