قلبی پُر از داستانهای نانوشته و غمگین:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد ذهن انسان در مواجهه با سکوت و ابهام، خودش شروع به قصهپردازی میکند. «داستانهای نانوشته» در واقع روایتهایی هستند که مغز برای پر کردن خلأها میسازد. این پدیده به «تفکر خیالی» یا «روایت هویت» معروف است. جالب اینجاست که بیشتر این داستانها بار احساسی منفی دارند چون مغز برای بقا، خطرات احتمالی را شبیهسازی میکند. آیا تا به حال داستانهای نانوشتهای که خودت برای قلبت ساختهای را مرور کردهای؟
راهکار:
این تصویر شاعرانه را به یک پرسش درونی تبدیل کن: اگر قرار باشد یکی از آن داستانهای نانوشته را بنویسی، اولین جملهاش چیست؟ نوشتنِ گاه رهاییبخشتر از خیال است.