قلبی که کتابخانهای از غمهای نانوشته است:
تحقیقات روانشناسی میگوید هر احساسی که در سکوت دفن کنیم، یک مدار عصبی جدید در مغز میسازد که بعدها بدون هشدار فعال میشود. کتابهای نانوشتهی قلب شما دقیقاً همان مدارهای خاموشی هستند که روزی یک بوی آشنا یا یک آهنگ میتواند ناگهان جلدشان را باز کند. سوال اینجاست: آخرین باری که یکی از آن کتابها را به خودتان اجازه دادید تا خوانده شود، کی بود؟
راهکار:
این استعاره زیبا رو میتونی با نوشتن یک دفترچه خاطرات یا داستان کوتاه از همون حسهای ناگفته به واقعیت تبدیل کنی. گاهی کلمات روی کاغذ سبکتر از سکوت هستند.