کتاب صعود کافمن

گذشته: گهواره‌ای برای الهام، نه زندان تکرار؛ از کتاب صعود کافمن:

مغز انسان خاطرات را مثل یک ویدیو ذخیره نمی‌کند، بلکه هر بار آن‌ها را از نو بازسازی می‌کند و به همین دلیل گذشته همیشه تحریف‌شده و آغشته به احساسات امروز است. شبکه حالت پیش‌فرض مغز دقیقاً از همین مدار برای شبیه‌سازی آینده استفاده می‌کند؛ یعنی ما بیولوژیکاً گذشته را نه برای تقلید، که برای ساختن فردا به کار می‌گیریم. آیا می‌دانستید که پدیده «جهش خاطرات» باعث می‌شود رویدادهای دوره نوجوانی و اوایل بزرگسالی تا آخر عمر از همه پررنگ‌تر بمانند؟

راهکار:

حافظه یک آرشیو بی‌طرف نیست، یک قصه‌گوی خلاق است که هر بار روایت گذشته را مطابق نیاز امروز بازنویسی می‌کند. گذشته را نه مثل یک دستورالعمل خشک، بلکه مثل یک سکوی پرش ببینید: از جنس و ارتفاع‌های آن ایده بگیرید، اما مسیر پرواز را خودتان طراحی کنید.