آمادهام همه چیز را بدهم برای قطع پیوند با انسانها:
در آزمایشهای انزوای حسی طولانیمدت، مغز پس از ۴۸ تا ۷۲ ساعت شروع به تولید幻觉 شنیداری و دیداری میکند چون در نبود محرک اجتماعی، قشر پیشپیشانی عملاً «داستانسرایی» میکند. جالب اینجاست که خودِ این幻觉ها اغلب به شکل انسانهای خیالی بروز میکنند، یعنی حتی در انزوا هم ذهن ما ناگزیر پیوند میسازد. اگر مغز اینقدر به پیوند وابسته است، شاید مشکل «انسانها» نباشند، بلکه کیفیت این پیوندهاست.
راهکار:
این حس گریز از پیوند انسانی معمولاً ریشه در خستگی عمیق روانی دارد، نه نفرت واقعی از انسانها. شاید بهجای قطع همیشگی، یک «فاصلهٔ موقت آگاهانه» انتخاب کنی که در آن فقط انرژیهای آسیبرسان را فیلتر کنی، نه همهٔ آدمها را.