وقتی دیگر منتظر پیام کسی نیستی: دلیل روانشناختی بیتفاوتی:
در روانشناسی به این پدیده «شرطیزدایی عاطفی» میگویند: وقتی مغز متوجه میشود که یک محرک (نوتیف) دیگر پاداش (تأیید عاطفی) ندارد، تولید دوپامین را متوقف میکند. حتا اسکن fMRI نشان داده که در این مرحله، همان ناحیهای از مغز که به درد فیزیکی پاسخ میدهد (اینسولای قدامی) خاموش میشود – یعنی دیگر زخم نمیخوری، نه چون قوی شدهای، بلکه چون مغزت تشخیص داده که زخمها بیفایدهاند. سؤال تیز: به نظر شما این «بیخیالی» یک پیروزی است یا یک شکست ظریف؟
راهکار:
این حسِ «بیخیالیِ تلخ» دقیقاً همان مرحلهای است که ذهن برای حفظ سلامت روان، «امیدِ شرطی» را خاموش میکند. پژوهشهای نوروساینس نشان میدهد که قطعِ پیشبینیِ پاداش (مثل انتظار نوتیف) باعث کاهش دوپامین و در نهایت «آموختهشدنِ درماندگی» میشود. شاید وقتش رسیده که این انرژیِ رها شده را به سمتِ چیزهایی ببری که نوتیفشان واقعی و متقابل است.