کیستی من

شعر درباره هویت و تنهایی:

شکستن آینه و کشف هویت واقعی خود:

در عصب‌شناسی، آزمون آینه فقط در انسان‌های بالای ۱۸ ماه، فیل‌ها و دلفین‌ها موفق است؛ مغز یاد می‌گیرد تصویر آینه را «خود» بپندارد. وقتی آینه می‌شکند، مغز با تکه‌های پراکنده‌ای روبه‌روست که نمی‌تواند آن‌ها را به هم بدوزد. به همین دلیل حیرت واقعاً صدبرابر می‌شود: نه تصویر، بلکه معنای «من» در حال فروپاشی است. پرسش آخر: اگر آینه هرگز نبود، هرگز با «کیستم» روبه‌رو می‌شدیم؟

راهکار:

این متن را به یک گفت‌وگوی درونی تبدیل کن: بنویس اگر آینه‌ات شکسته باشد، اولین تکه‌ای از خودت که در آن می‌بینی چیست؟