قسم به نام معشوق

قسم به نام تو؛ پارادوکس شیرین فراموشی:

سرکوب یک خاطره طبق پژوهش‌های علوم شناختی، «اثر بازگشتی» ایجاد می‌کند: هرچه بیشتر بگویی به او فکر نمی‌کنم، مدار عصبی همان فکر قوی‌تر فعال می‌شود. قسمِ «نامت را نمی‌برم» هم در واقع نام را در کانون ذهن نگه داشته. سوال «فراموشش کردی؟» هم خودش یک ماشه‌ی یادآوری است. آیا پرسیدن از فراموشی، نابودکننده‌ی فراموشی نیست؟

راهکار:

این پارادوکس را برعکس کن: «هر وقت گفتم فراموشش کردم، اسمش را با خودم تکرار کردم.» بعد برای پست بعدی، یک موقعیت روزمره بساز که همین تناقض را نشان بده.