کشتن وقت

روزهایی که ما را می‌کشند؛ بی‌حوصلگی و پوچی به روایت داستایفسکی:

واقعیت این است که «کشتن روزها» فقط استعاره نیست؛ در روانشناسی به آن سندرم بی‌حوصلگی مزمن می‌گویند: وقتی مغز محرک تازه و هدف مشخص نداشته باشد، شبکه پیش‌فرض مغز بیش‌فعال می‌شود و مرور خاطرات و اضطراب وجودی را شعله‌ور می‌کند. همان مکانیزمی که باعث می‌شود دقایق کش بیایند و سال‌ها ناپدید شوند. حفره‌های خالی تقویم، قاتل خاموش‌اند. آخرین بار کی بود که زمان را حس نکردی؟

راهکار:

این پارادوکس را برعکس بخوان: «کشتن روزها» واکنش تو به روزهایی است که معنای خود را گم کرده‌اند. قاتل واقعی نه بی‌عملی، که انتظار برای شروع زندگیِ واقعی است؛ پس این جمله می‌تواند آینه‌ای شود برای پیدا کردن «ساعت زنده» در روزهای تکراری.