کشوری که خود را فدایی ایران میدانست؛ توهم یا حقیقت؟:
مفهوم «برادری ملتها» در سیاست بینالملل اغلب یک استعارهی ژئوپلیتیکی است. جالب است بدانید در جنگ سرد، آمریکا و شوروی هر دو از شعار «فداکاری برای خلقها» استفاده میکردند، اما در واقع این یک بازی حاصل جمع صفر بود. روانشناسان اجتماعی این پدیده را «نوعدوستی ابزاری» مینامند: کمک به دیگران برای افزایش نفوذ. قلب سیاه تو دقیقاً عزاداری برای این توهم است. به نظرت کدام کشور واقعاً بیچشمداشت فداکاری کرد؟
راهکار:
جملهات نشاندهندهی شکافی میان تصور و واقعیت در روابط بینالملل است. در روانشناسی سیاسی، این «توهم همبستگی» نام دارد: ملتها گاهی بر اساس داستانهای مشترک احساسی، خود را به دیگری متعهد میبینند، درحالیکه منافع ملموس تعیینکنندهترند. چه خوب شد که این را نوشتی—حالا میتوانی با جستوجوی نمونههای تاریخی معکوس (کشورهایی که بیسر و صدا کمک کردند) آن را بسط دهی.