کشور تن در عشق

پناهنده به کشورِ تنت؛ یک متن عاشقانه کوتاه:

پوست بزرگترین عضو بدن است و نیاز به تماس پوستی، یا «گرسنگی پوستی»، یک نیاز زیستی واقعی مانند گرسنگی غذاست. پژوهش‌ها نشان می‌دهد تماس فیزیکی ترشح اکسی‌توسین را بالا می‌برد و کورتیزول را کاهش می‌دهد. «کشور تن» صرفاً استعاره نیست؛ بازتاب گرسنگی پوستی ما برای امنیت بیوشیمیایی است. جالب است که در برخی دوره‌های تاریخی، پناهندگان با چسباندن خود به بدن میزبان به دنبال بقا می‌گشتند. حالا بپرسیم: آیا عشق پیشرفته‌ترین تاکتیک بقای ما برای فرار از انقراض لمسی است؟

راهکار:

مرزهای یک کشور هم پناه می‌دهند و هم محدود می‌کنند. تن معشوق هم شاید همان‌قدر تقدیس‌شده و در عین حال محصورکننده باشد. این استعاره ناخودآگاه به دوگانگی «پناهندگی» اشاره دارد: هم آغوشی امن، هم مرزی که نفس در آن تازه می‌شود و گاه بند می‌آید.