کدام منظره از چشمان تو قشنگتر است؟:
مغز انسان یک «سیستم تشخیص چشم» اختصاصی دارد: از چند ساعتگی، نوزادان بهجای هر تصویری، به دو نقطهی شبیه چشم خیره میشوند. تماس چشمی، آمیگدال را فعال میکند و اکسیتوسین ترشح میکند؛ حتی میمونها وقتی انسان به چشمهایشان نگاه میکند، رفتار اجتماعی متفاوتی نشان میدهند. جالبتر اینکه مردمک چشم هنگام دیدن چیزی که دوست داریم گشاد میشود و این سیگنال ناخودآگاه، جذابیت را منتقل میکند. بهقولی، چشمها تنها عضوی هستند که رگهای خونی و اعصابشان را بدون جراحی میتوان دید. حالا بگو کدام منظره میتواند با این همه رمز و راز رقابت کند؟
راهکار:
نگاه به چشمهای کسی که دوستش داریم فقط دیدن نیست؛ یک جور خواندنِ بیصدا است. این جمله را میشود برگرداند به یک پیام کوتاه: «هر منظرهی دنیا بالاخره تکراری میشود، جز چشمهایی که هر بار یک جای تازهشان را کشف میکنی.»