قشنگ شدن نبودن

وقتی نبودن قشنگ‌تر از بودنه:

مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که مغز در غیاب یک عزیز، دوپامین را از مسیرهای متفاوتی آزاد می‌کند؛ نوستالژی و فقدان می‌توانند همان مدارهای پاداش حضور فیزیکی را فعال کنند. یعنی «نبودن» هم «قشنگ» است چون حافظه و تخیل را به بازی می‌گیرد. آیا تابحال شده خاطره‌ای از بودن، از خود بودن لذت‌بخش‌تر باشد؟

راهکار:

این نگاه به زیبایی در نبودن، با مفهوم «فاصله عاطفی» در روانشناسی همخوانی دارد؛ جایی که فقدان گاهی قدردانی و بازتعریف رابطه را به همراه دارد.