قشنگ بودن با تو

تو تنها معیار زیبایی منی؛ عشق بی قید و شرط:

پارادوکس زیبایی: مغز ما زیبایی را نه در ویژگی‌های عینی، بلکه در «سهولت پردازش» می‌بیند؛ هرچه یک چهره/صدا/حرکت برای سیستم عصبی روان‌تر پردازش شود، زیباتر حس می‌شود. عشق این پردازش را برای یک شخص خاص بهینه می‌کند، پس معیار زیبایی عاشق واقعاً تغییر می‌کند. آیا زیبایی کشف می‌شود یا ساخته؟

راهکار:

زیبایی این متن در وابسته کردن زیبایی به شخص نیست؛ در بازتابی است که عشق در چشم بیننده ایجاد می‌کند. اگر همین معیار را به خودت هم تعمیم بدهی، زیبایی از یک استثنا به یک تمرین روزانه تبدیل می‌شود.