قشنگی یعنی لیاقت به اینکه همه ندارن:
اصل کمیابی در روانشناسی اجتماعی میگوید: انسانها برای چیزهایی که کمتر در دسترساند، ارزش بیشتری قائلاند، حتی وقتی کیفیت عینی آنها یکسان است. مغز ما «نداشتن» را با «باارزش بودن» اشتباه میگیرد چون در طبیعت، گوهرهای نادر معمولاً گرانبها هستند. پس این جمله دقیقاً از یک سوگیری ذهنی میگوید، نه از واقعیتِ ارزش. آیا زیبایی فقط به این دلیل قشنگ است که همه ندارندش؟
راهکار:
این جمله را میتوان به نگاه «کمیابی» ترجمه کرد: زیبایی واقعی محدود به دیدهشدن نیست، بلکه به این است که چه کسی اجازه دارد آن را ببیند.