قصه های درختان

عاشق باران و بوی خاک خیس؛ قصه‌های درختان:

بوی خاک خیس عمدتاً «پتریکور» است: ژئوسمین آزاده‌شده از باکتری‌های استرپتومایسس خاک هنگام نم‌دار شدن. بینی انسان به ژئوسمین فوق‌حساس است و آن را در غلظت‌های بسیار ناچیز تشخیص می‌دهد؛ باران در واقع امضای میکروبی خاک را به هوا می‌آورد.

راهکار:

این تصویر را می‌توان از منظر علمی هم دید: حلقه‌های تنه‌ی درختان سال‌های پرباران و خشک را ثبت می‌کنند و بوی خاک خیس نیز امضای میکروبی زمین است. برای عمق دادن به متن، افزودن یک خاطره‌ی کوتاه از اولین باران پس از خشکی می‌تواند حس قصه‌های ناگفته را ملموس‌تر کند.