قصه گفتن برای خود

تنهایی شبانه و قصه‌گفتن برای خود:

در روان‌شناسی، قصه‌گفتن برای خود در تنهایی یکی از نخستین مکانیزم‌های تنظیم هیجان است: مغز با روایت‌سازی، حس پیوستگی و امنیت را بازسازی می‌کند. پارادوکس جالب این است که انزوا می‌تواند خالق یک «همراه درونی» شود؛ همان مکانیزمی که نویسندگان با آن شخصیت می‌سازند. شما هم صدای درونی‌تان را می‌شناسید؟

راهکار:

این متن را می‌توان این‌طور خواند: صدای درونی که برای کودکِ تنها قصه می‌گوید، نشانهٔ درماندگی نیست؛ اولین مهارت خودمراقبتی و تنظیم هیجان است. روان‌شناسان به آن «خودگویی هدایت‌شده» می‌گویند؛ همان چیزی که بعدها به نوشتن، خیال‌پردازی و تاب‌آوری تبدیل می‌شود.