دلتنگی برای کسی که دیگر سهم تو نیست:
آیا میدانستی مغز انسان در دلتنگی، همان نواحی را فعال میکند که در ترک اعتیاد؟ دوپامین و اکسیتوسین همزمان ترشح میشوند و یک «چرخه اشتیاق-پشیمانی» میسازند. این یعنی دلتنگی فقط احساس نیست، یک فرایند شیمیایی وابستگی است. چرا ذهن ما حاضر نیست رها کند حتی وقتی میداند دیگر سهم ما نیست؟
راهکار:
این حس یادآور «نظریه دلبستگی» بالبی است: مغز ما هنوز به حضور آن شخص عادت دارد، حتی اگر منطقاً بدانیم رفته. شاید بتوانی این دلتنگی را بهانهای برای قدردانی از خاطرات خوب کنی، نه زندانی شدن در فقدان.